Στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαετίας, η λέξη «απογοήτευση» έχει γίνει ο μόνιμος σύντροφος του πολίτη. Από τη μία κρίση στην άλλη, το σκηνικό παραμένει το ίδιο: μια πολιτική ελίτ που μοιάζει αποκομμένη από την κοινωνία, μέσα ενημέρωσης που παρουσιάζουν προκατασκευασμένα είδωλα και ένας λαός που αισθάνεται ότι, όποιο χαρτί κι αν τραβήξει από την τράπουλα, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.
Το Θερμοκήπιο των Ελίτ
Αν κοιτάξουμε προσεκτικά το πολιτικό μας προσωπικό, θα διαπιστώσουμε μια παράδοξη ομοιογένεια. Οι ηγέτες μας συχνά δεν αναδεικνύονται μέσα από την κοινωνική τριβή ή την επαγγελματική καταξίωση, αλλά «κατασκευάζονται» σε κλειστά κομματικά και οικονομικά σαλόνια. Προωθούνται με ακριβές καμπάνιες, στηρίζονται από συμφέροντα που ζητούν ανταλλάγματα και τελικά, όταν αναλαμβάνουν την εξουσία, υπηρετούν αυτούς που τους τοποθέτησαν εκεί.
Το τραγικό λάθος μας είναι ότι ονομάζουμε αυτή τη διαδικασία «επιλογή». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια παθητική αποδοχή. Ψηφίζουμε μεταξύ υποψηφίων που κάποιοι άλλοι επέλεξαν για εμάς, πριν από εμάς.
Η Παγίδα της «Πολιτικής Τεμπελιάς»
Είναι εύκολο να κατηγορούμε τους πολιτικούς για προδοσία. Είναι όμως δυσκολότερο να παραδεχτούμε ότι, ως κοινωνία, αφήσαμε το χωράφι της ηγεσίας απότιστο. Στην Ελλάδα, συχνά από μια περίεργη μείξη αδιαφορίας και «ωχαδερφισμού», περιμένουμε τον επόμενο «χαρισματικό» αρχηγό να μας σώσει.
Αυτή η πνευματική και πολιτική αδράνεια μας οδήγησε στο να παραχωρήσουμε το δικαίωμα της «καλλιέργειας» ηγετών σε άλλους. Σταματήσαμε να αναδεικνύουμε τους άξιους από τις γειτονιές μας, από τα σωματεία μας, από τους επαγγελματικούς μας χώρους. Όταν κάποιος ικανός τολμά να βγει μπροστά, συχνά τον αντιμετωπίζουμε με καχυποψία ή ζήλια – το γνωστό «σιγά μην αφήσουμε αυτόν να γίνει κάτι» – προτιμώντας τελικά τον «επώνυμο» που μας σερβίρει η τηλεόραση.
Η Γνώση ως Αντίδοτο στην Κρίση
Ο Σωκράτης έλεγε πως το μόνο κακό είναι η άγνοια. Σήμερα, η άγνοιά μας έγκειται στο ότι δεν κατανοούμε τι σημαίνει πραγματική ηγεσία. Ηγέτης δεν είναι αυτός που ξέρει να μιλάει καλά στις κάμερες, αλλά αυτός που μπορεί να συνθέσει μια ομάδα και να υπηρετήσει ένα κοινό όραμα με ανιδιοτέλεια.
Αν θέλουμε η Ελλάδα να βγει από το τέλμα, πρέπει να αλλάξουμε το ερώτημα. Το πρόβλημα δεν είναι «ποιον να ψηφίσω από αυτούς που μου δίνουν», αλλά «γιατί δεν έχουμε δικούς μας ανθρώπους να ψηφίσουμε;».
Η Ώρα της «Καλλιέργειας»
Η λύση δεν θα έρθει με την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αν οι παίκτες παραμείνουν οι ίδιοι. Θα έρθει όταν οι πολίτες αποφασίσουν να πάρουν πίσω την ευθύνη της ανάδειξης των ηγετών τους.
Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες εστίες διαλόγου.
Πρέπει να στηρίξουμε την αριστεία και το ήθος όπου τα συναντάμε, χωρίς το σύμπλεγμα της ζήλιας.
Πρέπει να απαιτήσουμε ηγέτες που έχουν «ένσημα» στη ζωή και όχι μόνο στους κομματικούς διαδρόμους.
Η δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα που λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο. Είναι μια ζωντανή διαδικασία που απαιτεί καθημερινό κόπο. Αν δεν καλλιεργήσουμε εμείς τους ηγέτες μας, θα συνεχίσουμε να θερίζουμε τις θύελλες που σπέρνουν οι ελίτ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η δική σας φωνή δίνει αξία στο περιεχόμενο! Μοιραστείτε τις σκέψεις, τις παρατηρήσεις ή τις δικές σας εμπειρίες παρακάτω. Κάθε άποψη είναι μια αφορμή για διάλογο.