Ακούμε καθημερινά, μέχρι κορεσμού, για το περίφημο «Επιτελικό Κράτος». Μια φράση που πλασάρεται ως το απόλυτο σύμβολο εκσυγχρονισμού, ελέγχου και οργάνωσης. Μας λένε ότι όλα λειτουργούν ρολόι, ότι υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός και ότι η Ελλάδα «άλλαξε πίστα». Στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από τις γυαλιστερές λέξεις και τα ακριβά λογότυπα, κρύβεται ένα κράτος-φάντασμα. Ένα κράτος που στην ουσία δεν υπάρχει.
Το Μεγάλο Ψέμα της «Οργάνωσης»
Το «επιτελικό» μοντέλο δεν είναι τίποτα άλλο από μια καραμέλα για να γλυκαίνει την πικρή γεύση της αποδιοργάνωσης. Όταν η καθημερινότητα του πολίτη θυμίζει ρωσική ρουλέτα —από την ασφάλεια στις μεταφορές μέχρι την κατάρρευση της υγείας— η επίκληση του «επιτελικού» κράτους ακούγεται περισσότερο ως ειρωνεία, αν όχι ως απροκάλυπτη κοροϊδία.
Από τη Διοίκηση στη «Συμμορία»
Η συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ένα κλειστό κέντρο αποφάσεων δεν έφερε αποτελεσματικότητα. Έφερε στεγανότητα. Όταν οι αποφάσεις παίρνονται από μια ελάχιστη ομάδα ανθρώπων, χωρίς λογοδοσία, χωρίς διαφάνεια και χωρίς αντίλογο, το κράτος παύει να λειτουργεί ως θεσμός και αρχίζει να θυμίζει μαφιόζικη δομή.
Αδιαφάνεια: Απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» με τη σφραγίδα του επείγοντος.
Ατιμωρησία: Ένας κλειστός κύκλος προστασίας όπου κανείς δεν φταίει, κανείς δεν παραιτείται και κανείς δεν τιμωρείται.
Ασυδοσία: Όποιος δεν είναι «μαζί μας», είναι εχθρός. Οι ανεξάρτητες αρχές φιμώνονται και ο έλεγχος βαφτίζεται «υπονόμευση».
Δικαιοσύνη: Το Πλυντήριο της Εξουσίας
Αν το επιτελικό κράτος είναι ο «εγκέφαλος» της ασυδοσίας, η κατάσταση στη Δικαιοσύνη είναι το δεκανίκι του. Δεν είναι πια μόνο οι εξωφρενικές καθυστερήσεις που θάβουν την αλήθεια κάτω από τόνους δικογραφιών. Είναι η αίσθηση ότι η ζυγαριά της Θέμιδας είναι πειραγμένη υπέρ των «ισχυρών».
Βλέπουμε μια Δικαιοσύνη που κινείται με ταχύτητα φωτός όταν πρόκειται για πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας ή για τη φίμωση απεργιών, αλλά παθαίνει «παράλυση» όταν πρέπει να ελέγξει υποκλοπές, θανατηφόρα εγκλήματα από αμέλεια του κράτους ή σκάνδαλα διαφθοράς. Όταν η ηγεσία της Δικαιοσύνης επιλέγεται απευθείας από την κυβέρνηση, το «επιτελικό κράτος» εξασφαλίζει ότι το ελεγκτικό όργανο γίνεται το «μακρύ χέρι» του ελεγχόμενου.
Η κουλτούρα της συγκάλυψης και οι υποθέσεις που αρχειοθετούνται με συνοπτικές διαδικασίες είναι η εγγύηση που δίνει η «συμμορία» στα μέλη της: «Κάντε ό,τι θέλετε, εμείς σας καλύπτουμε».
Η Διάλυση των Θεσμών
Το τραγικό είναι ότι το «επιτελικό κράτος» χρησιμοποιείται ως άλλοθι για τη διάλυση κάθε έννοιας δημόσιας διοίκησης. Οι ειδικοί και οι τεχνοκράτες παραμερίζονται για να δώσουν τη θέση τους σε κομματικούς στρατούς που βαφτίζονται «επιτελείς». Το αποτέλεσμα; Ένας μηχανισμός που είναι πανίσχυρος όταν πρόκειται να εξυπηρετήσει συμφέροντα, αλλά παντελώς απών όταν πρόκειται να προστατεύσει τον πολίτη.
Η ωμή αλήθεια: Δεν έχουμε επιτελικό κράτος. Έχουμε έναν υπερσυγκεντρωτικό μηχανισμό που λειτουργεί με όρους συμμορίας, όπου η ευθύνη διαχέεται μέχρι να εξαφανιστεί και η ασυδοσία βαφτίζεται «πολιτική επιλογή».
Το Τελικό Χτύπημα
Ένα κράτος που ελέγχει την πληροφόρηση, διαχειρίζεται το χρήμα χωρίς έλεγχο και έχει «στο τσεπάκι του» τη δικαστική εξουσία, δεν είναι δημοκρατία. Είναι μια κλειστή κάστα που χρησιμοποιεί τη χώρα ως ιδιοκτησία της. Η επίκληση του «επιτελικού κράτους» είναι πλέον η ύβρις πριν τη νέμεση. Το «επιτελικό κράτος» πέθανε κάτω από το βάρος της ίδιας του της ανικανότητας και της αλαζονείας του. Το ερώτημα είναι αν θα αφήσουμε την ασυδοσία να γίνει ο νέος νόμος του κράτους.
Εσείς σε ποιον τομέα νιώθετε πιο έντονα αυτή την 'επιτελική' ασυδοσία; Γράψτε μας στα σχόλια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Η δική σας φωνή δίνει αξία στο περιεχόμενο! Μοιραστείτε τις σκέψεις, τις παρατηρήσεις ή τις δικές σας εμπειρίες παρακάτω. Κάθε άποψη είναι μια αφορμή για διάλογο.